ولادت حضرت علی بن موسی الرضا (ع) خجسته باد
هشتمین خورشید تابناک آسمان ولایت و امامت، حضرت امام ابوالحسن علی بن موسی الرضا علیهما السلام در یازدهم ذی القعده سال ۱۴۸ ه. ق پای به عرصه وجود گذاشت و جهان را به نور قدوم خویش روشن فرمود. پدر بزرگوارش امام هفتم حضرت موسی بن جعفر علیهما السلام و مادر گرامیش نجمه خاتون بودند.
به گزارش روابط عمومی بخشداری کهریزک، فضائل ومناقب آن حضرت آن قدر زیاد است که به شماره در نمی آید و کراماتش آن قدر مشهور،که مخالفانش را به اعجاب واداشته وبه تقوی و عبادتش دشمنانش اعتراف کرده اند تا آن جا که مأمون می گوید :
« او در علم و عبادت سرآمد تمام اهل زمین است ».
آن حضرت بود که در مناظره ای که مأمون برای تخریب جایگاه علمی و مقام بی بدیل ایشان با علمای ادیان دیگر ترتیب داده بود یک به یک بزرگان آئینهای دیگر را به زانو در آورد جاثلیق، عالم بزرگ مسیحی ، رأس الجالوت یهودی و عمران صابی از مقابله اش ناتوان و به عظمت و علم آن حضرت معترف گشتند .
هم او بود که وقتی سفره غذا در منزلش پهن می شد ، غلامان و خدمتگزاران خود را بر سر سفره می نشانید و با آنان هم غذا می شد و حتی در روز شهادت خود نیز هم سفرگی باآنان را ترک نکرد. آن حضرت بود که وقتی در دوره خشکسالی سرزمین مرو ، نماز باران خواند آسمان چنان باریدن گرفت که زمینهای آن دیار را سیراب کرد .آری ایشان زمانی که به شهر نیشابور رسیدند و جمع زیادی از محدثین از آن حضرت خواستند تا برایشان حدیثی بیان فرماید ، از پدران خویش از رسول خدا صلی الله علیه وآله وسلم و از خدای متعال جلّ و علا چنین نقل فرمود : ( کلمه «لااله الله » حصنی فمن دخل حصنی أمن من عذابی / کلمه لا اله الله دژ مستحکم من است ، هر کس در آن داخل شود از عذاب من ایمن خواهد بود ). آن گاه پس ازحرکت مرکب خویش چنین فرمود : بشروطها و أنا من شروطها« این امر شروطی دارد و من از آن شروط آن هستم » . و این چنین بود که به مساله مهم و رکن اساسی اعتقادی شیعی یعنی امامت و ولایت اشاره فرمود .
سرانجام آن گونه که خفاش را توان زیستن در نور نیست ، مأمون وجود حضرتش را برنتافت و در ماه صفر سال۲۰۳ آن حضرت را مسموم کرد و به شهادت رسانید . روایات زیادی در مورد ثواب و فضیلت زیارت حضرت امام رضا علیه السلام از ائمه علیهم السلام نقل شده است . و افتخارایرانیان آن است که در پناه لطف آن امام رئوف به سر می برند .
چند روایت از کلمات نورانی حضرت رضا علیه السلام :
۱. إنَّ لِکلِّ إمامٍ عَهداً فی عُنُقٍ أولیائهم وشیعتهم ،؛ وَ إنَّ من تَمامِ الوفاء بالعهدِ و حُسنِ الأداء زیارهُ قُبورهم ، فَمَن زارَهم رَغبهً فی زیارتهم و تَصدیقاً بما رَغبوا فیه کَانَ أئمَّتُهم شُفعاءَهُم یَومَ القیامه
همانا هر امامی را در گردن دوستان و شیعیان خو دپیمانی است ، و محققاً تمامیت و کمال وفای به عهد و بهترین اداء آن عهد زیارت قبور ایشان است ، پس هرکس با اشتیاق به زیارت آنان رود و بدان ایمان وتصدیق داشته باشد امامان در روز قیامت شفیعان ایشان شوند .
۲. نعم ا لشی ء الهدیّه تُذهِب الضغائن من الصدور .
هدیه دادن چه خوب است .کینه ها را از دلها می زداید و از بین می برد .
۳. مَن فرّج عن مومن فرح الله قلبه یوم القیامه
هرکس از مومنی گره گشائی کند خدا در روز قیامت دلش را شاد می گرداند .
۴. رحم الله عبداً أحیی أمرَنا ، فقلت له علیه السلام (القائل هو عبد السلام بن صالح الهرویُّ ) : و کیف یُحیی أمرکم ؟ قال علیه السلام :یَتَعلّم عُلومَنا و ِیُِعلّمُهَّاالناس ، فَإنّ الناس لو علموا محاسنَ کَلامنا لَاتَّبعُونا.
خدا بنده ای را رحمت فرماید که امر ما را زنده می کند (عبدالسلام بن صالح هروی راوی روایت گوید) عرض کردم : امر شما چگونه زنده می شود ؟ امام علیه السلام فرمودند : دانش های ما را فرا گیرد ، و به مردم بیاموزد ، پس همانا اگر مردم نیکوئیهای سخنان ما را درمی یافتند از ما پیروی می کردند .
۵. یَابنَ شَبیبٍ : إن سَرّک أن تکونَ معنا فی الدّرجات العُلی من الجنان فَاحزن لِحزننا وَافرَح لِفرحنا ، و علیک بِولایتنا ، فَلو أنّ رجلاً أحَبَّ حجراً لَحشره الله عزَّ وجلَّ معه یوم القیامه .
به ریان بن شبیب فرمودند : ای پسر شبیب اگر دوست داری که دردرجات بلند بهشت با ما باشی پس به حزن ما محزون و به سرور ما مسرور باش ، و برتوباد دوستی ما ، زیرا اگرمردی سنگی را دوست بدارد خدای عزوجلّ او را با همان سنگ در روز قیامت محشور فرماید .




